Terras met pergola

Vanaf 1935 kregen klassieke beelden een steeds prominentere rol in Carel Willinks (1900-1983) schilderijen. Hij zette ze wel altijd in een onverwachte omgeving. Zijn interesse ging niet zozeer uit naar de originele antieke sculpturen, maar juist naar de verweerde kopieën die hij aantrof in de paleistuin van het Neues Palais in Potsdam, de parken van Versailles en Sceaux bij Parijs en in de tuin van het Rijksmuseum in Amsterdam. De aangetaste en bemoste staat van deze ‘tuinbeelden’ droeg bij aan de algehele sfeer van melancholie en vergankelijkheid. Dit paste goed bij Willinks pessimistische blik op de wereld. Willink verhuisde datzelfde jaar naar een grachtenpand aan de Amsterdamse Ruysdaelkade, waar hij de rest van zijn leven bleef wonen. Vanaf zijn atelier op de zolderetage had hij uitzicht op het Rijksmuseum en de aangrenzende beeldentuin. Hij werd daar niet alleen geïnspireerd door de beelden maar ook door de pergola – een overdekte wandelgang – op dit doek te zien.