Zelfportret (onvoltooid)

Op 18-jarige leeftijd begon Carel Willink (1900-1983) aan deze studie voor een zelfportret, maar maakte die nooit af. Een jaar later schreef hij: ‘Beste ouders, Eindelijk moet er een besluit genomen worden en dat besluit heb ik genomen. Ik word geen architect, maar schilder en nu vraag ik U of U mij in deze functie nog eenige jaren wilt steunen. Werkelijk ik ben niet over één nacht ijs gegaan…!’ Het antwoord van zijn vader was duidelijk: ‘Man, begrijp het dan, dat wordt een heel leven honger lijden, je wordt een schlemiel met een hoedje in zijn hand.’ Maar in 1920 stemden zijn ouders toch in. Carel mocht een kunstopleiding volgen aan de Internationale Vrije Academie in Berlijn. Die stad was op dat moment een broedplaats van de avant-garde. Willink experimenteerde tijdens zijn opleiding met de verschillende moderne stijlen: ‘Na elke twee, drie of vier doeken wisselde ik van richting.’ Kandinsky en het constructivisme inspireerden Willink in zijn jonge jaren bijvoorbeeld tot het maken van volledig abstracte werken. Zijn uiteindelijke eigen stijl noemde hij ‘imaginair realisme’.