Straat met standbeeld

Dit schilderij bevat alle kenmerken van een ‘typisch’ Willink-schilderij: een nagenoeg leeg plein, een dreigende wolkenpartij, 19de-eeuwse architectuur, een klassiek standbeeld, harde belichting met slagschaduwen. Dit alles in een realistische stijl en een glad geschilderd oppervlak. Door zijn compositie op te bouwen uit elementen uit de werkelijkheid, creëerde Willink een schijnwerkelijkheid: het schilderij is deels gebaseerd op een bestaand stadsgezicht, maar is aangevuld met zijn fantasie. Willinks drang om na zijn abstracte experimenten realistischer te schilderen werd mede ingegeven door de onzekerheden en de oorlogsdreiging die de jaren 1930 kenmerkten. Hij wilde werken maken die de tand des tijds zouden overleven. In 1931 maakte Carel Willink (1900-1983) met zijn broer Jan een rondreis door Italië, waarbij ze onder andere Pisa en Florence bezochten. Tijdens die reis werd Willinks fascinatie voor klassieke beeldhouwwerken en renaissancearchitectuur aangewakkerd. Ook maakte hij daar kennis met het werk van de moderne kunstenaar Giorgio de Chirico (1888-1978) die een voorliefde had voor leegte, diepte, vreemde lichtvallen en extreme schaduwen. De invloed van De Chirico op Willinks werk is vanaf dat moment terug te zien.