Naar de toekomst

Carel Willink (1901-1983) hield zich halverwege de jaren 1960 bezig met het thema ruimtereizen, en velen met hem. De ruimtevaart nam in die tijd een vlucht: in 1961 was Joeri Gagarin (1934-1968) de eerste mens in de ruimte. In dit doek combineert Willink zijn toekomstvisioenen met quasi-antieke elementen. De monsterlijke sculpturen op de voorgrond ontleende hij aan de groteske beelden die hij op een reis in Italië had gezien, in de Tuinen van Bomarzo, ook wel het ‘Park der monsters’ genoemd. Dit 16de-eeuwse park ligt op zo’n 100 kilometer ten noorden van Rome en is nog altijd toegankelijk voor bezoekers. Willink maakte vanaf de jaren 60, in de laatste fase van zijn leven, negentien apocalyptische schilderijen waarin de moderne wereld van oorlog, techniek en wetenschap botst met de oude beschaving. Het verleden is hierbij altijd de verliezer. Zijn fascinatie voor de bestseller Untergang des Abendlandes (1918-1922) van de cultuurfilosoof Oswald Spengler (1880-1936) – dat hij als student las – beïnvloedde zijn werk. Spenglers thema’s als ‘vooruitgang brengt verval’ en ‘de westerse beschaving is stervende’ werden in Willinks late werk het hoofdonderwerp.