Compositie (recto), Zonnebloemen (verso)

Na een korte studie Bouwkunde in Delft vroeg Carel Willink (1900-1983) in 1919 toestemming aan zijn ouders om kunstenaar te mogen worden. Aanvankelijk waren ze weinig enthousiast, maar uiteindelijk gingen ze overstag. Willink vertrok naar Berlijn, waar hij van 1920 tot 1923 studeerde aan de Internationale Vrije Academie van de schilder Hans Baluschek (1870-1935). Hier maakte hij kennis met allerlei avant-gardestijlen die hij ook toepaste in zijn werken. ‘Ik leefde in een wereld van kleurvlakken en arabesken, ver van elke natuurvorm verwijderd. Ik droomde in die dagen dat het leven te kort zou zijn om alle composities die voor mijn geest zweefden, te kunnen vastleggen.’ In 1924 keerde Willink terug naar Nederland en hield een eenmanstentoonstelling in gebouw Heystee in Amsterdam, waarbij hij zichzelf als futurist afficheerde. Op deze tentoonstelling was ook deze Compositie te zien. Het werk is een knipoog naar het werk van Vasili Kandinsky (1866-1944) en de buisachtige structuren laten invloed zien van de Franse schilder Fernand Léger (1881-1955). Dit is een van Willinks laatste abstracte schilderijen alvorens figuratieve elementen in zijn schilderijen de overhand zouden nemen. Een leuk detail: op de achterkant van het doek zijn zonnebloemen geschilderd.