Berglandschap

In zijn zoektocht naar onvergankelijkheid maakte Carel Willink (1900-1983) vanaf midden jaren 30 een serie heroïsche, ‘tijdloze’ landschappen. Daarin staat de schoonheid van de ongerepte natuur centraal en is de mens ondergeschikt. De dode bomen en takken die hij in de klassiek aandoende composities plaatste contrasteren daar juist weer mee: symbolen van de vergankelijkheid. In aanloop naar de tweede wereldoorlog werden Willinks wolkenluchten steeds dreigender; hoewel hij dat zelf ontkende is iets van de ‘bange’ tijdgeest voelbaar in die stukken. Berglandschap is een van de werken waarop een landschap en een sombere wolkenlucht worden gecombineerd. Vergeleken met veel van zijn andere werken is het wat atypisch omdat de standbeelden, ruïnes, exotische dieren of futuristische elementen ontbreken. Slechts wat bomen, een uitzicht met een enkele toren op een berg in de achtergrond en de kenmerkende donkere wolkenlucht. En een dode boom.