Wim Schuhmacher
Wim Schuhmacher (1894-1986) kreeg de bijnaam de Meester van het Grijs. Hij wordt vaak in één adem genoemd met neorealisten als Raoul Hynckes en Carel Willink. Ook zijn werk kan onaards aandoen, maar lijkt lichter van sfeer, sereen, minder onheilspellend.
Meester van het Grijs
Als autodidact schilder was Schuhmacher trots op zijn perfecte techniek, zonder zichtbare toets. Met okers verlevendigde hij grijstonen waarmee hij uiterst subtiel een breekbaar gevoel van leven oproept. De toepassing van deze unieke zilvergrijze sluier, voelde als een ontdekking en overwinning, verklaarde hij later. Het bezorgde Schuhmacher ook zijn bijnaam de Meester van het Grijs. In Zuid-Europa reisde hij veel, maar zocht er geen bloeiende landschappen of pittoreske dorpjes badend in een Mediterrane zon. Vooral in het Italiaanse San Gimignano vervolmaakte Schuhmacher zijn ontkleurde wereld waarin het lichtschijnsel overal en nergens vandaan lijkt te komen.
Vakbroeders van vroeger
Net als bij andere neorealisten na de Tweede Wereldoorlog, verdween de waardering voor Schuhmachers werk ten gunste van abstracte, expressieve kunst. Maar toen hij in 1960 gevraagd werd door Gemeentemuseum Arnhem voor de eerste grote tentoonstelling met vakbroeders van vroeger, haakte Schuhmacher af. De oorlog had een wig gedreven tussen enkele ‘oude meesters’. Hij weigerde in één expositie te hangen samen met Pyke Koch, die ‘fout’ was geweest.
"Ik wil er doorheen"
Schuhmacher was echter minder fel gekant tegen andersoortige kunst dan Willink en Hynckes. Zo voelde hij zich ook verwant aan Mondriaan, die hij in de jaren ’20 regelmatig opzocht in zijn studio in Parijs. Volgens Schuhmacher wilden ze beiden ‘het absolute’ verbeelden. Mondriaan abstract, hijzelf richtte zich op de natuur, de werkelijkheid. ”Ik wil er niet omheen. Ik wil er doorheen”.
