Zelfportret

Wat beweegt een kunstenaar om elke dag zijn eigen gezicht te schilderen? Philip Akkerman (1957) doet dit jaar in jaar uit, nu al meer dan 40 jaar. In de loop van de geschiedenis maakten talloze kunstenaars een of meerdere zelfportretten; het eigen gezicht is immers geduldig en goedkoop. Rembrandt oefende bijvoorbeeld regelmatig op zichzelf om verschillende gemoedstoestanden te bestuderen, maar bij Akkerman is het zelfportret doel op zich: het dagelijks schilderen van zijn hoofd is een concept geworden. Tijdens zijn academietijd experimenteert Akkerman met eindeloos veel verschillende stijlen en raakt naar eigen zeggen verdwaald. Om de kunst weer hanteerbaar te maken, besluit hij in 1981 terug te keren naar wat hij in zijn jeugd maakte: zelfportretten. Inmiddels maakte hij er tienduizenden, in toch weer verschillende stijlen, technieken, kleur, textuur en zelfs met verschillende signaturen, maar alle zelfportretten hebben een gemene deler: Akkerman kijkt ons nogal serieus aan. Dit is een van de vroegste zelfportretten. De 26-jarige kijkt ons aan – is het een uitdagende, aftastende of dromerige blik? Zijn hoofd zit krap in het beeldvlak. Het formaat van het doek wijkt af van de drie standaardformaten die Akkerman vanaf 1986 zal gaan gebruiken. De ongemengde kleuren en enigszins grove penseelstreken doen denken aan het fauvisme. Langdurig bruikleen van de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed.