Bloemen in vaas

Wim Schuhmacher (1894-1986) was nog geen twintig toen hij dit stilleven schilderde. Uit sociaal engagement en bewondering voor Vincent van Gogh (1853-1890) besloot hij datzelfde jaar enige tijd te leven en werken onder de mijnwerkers. Waarschijnlijk vanwege zijn gebrekkige talenkennis werd het Zuid-Limburg en niet de Waalse Borinage, waar Van Gogh had gezeten. Hij vertrok met een ‘echte schilderkist, een veldezel, een spirituslamp en tweehonderd opgespaarde guldens’ en huurde een zolderkamer in Hoensbroek. Daar maakte hij talloze olieverfstudies, overigens zonder enige mijnwerker erop. Hij vulde zijn schetsboeken met het glooiende Limburgse landschap, vaak met schoorstenen aan de horizon. Schuhmacher kende Van Goghs schilderstijl goed, maar deed zijn held niet klakkeloos na. In plaats van losse verftoetsen gebruikt hij een dichte structuur van vlakjes en banen. Dit stilleven is vrij ingetogen: een vaas met bloemen staat in een ruimte, slechts aangegeven door een dunne scheidslijn tussen het platte vlak waarop de vaas staat en de achtergrond. De schaduwwerking van Schumacher lijkt beïnvloed door het luminisme, waarbij de weergave van licht (en schaduw) niet realistisch hoefde te zijn. Voor luministen draaide het vooral om de verbeelding van de persoonlijke beleving van licht.